Իմ տեսակետը Հայոց ցեղասպանության հարցի վերաբերյալ այն է, որ այն պետք է դուրս բերվի բացառապես քաղաքական շահարկումների ոլորտից։ Եթե Իսրայելի կողմից ցեղասպանության ճանաչումը համարվում է բացառապես քաղաքական գործողություն, ապա նույն տրամաբանությամբ պետք է դիտարկել նաև այն ջանքերը, որոնք ուղղված են ցեղասպանությունը ժխտելուն կամ այն մասին լռության մատնելուն։
Այս մոտեցման հիմքում ընկած է 1919-21 թվականների թուրքական ռազմական տրիբունալների կողմից կայացված դատական ակտերի օգտագործումը։ Այս ակտերը, որոնք հաստատում են «պետական-կուսակցական էլիտայի կողմից էթնիկական հիմքով կազմակերպված հայերի զանգվածային բնաջնջման փաստը», իրավաբանական հիմք են ստեղծում միջազգային ատյաններում նախկին ստատուս քվոյի վերականգնման պահանջ ներկայացնելու համար։
Պետությունները, այդ թվում՝ Հայաստանը, պետք է հրաժարվեն պարզապես ցեղասպանությունը դատապարտելուց և անցնեն ավելի կոնկրետ և իրավաբանական հիմքեր ունեցող գործողությունների։ Հայոց ցեղասպանությունը դասական ցեղասպանություն է, քանի որ այն շարունակվել է նույնիսկ 1948 թվականին ընդունված Ցեղասպանությունը դատապարտող միջազգային կոնվենցիայի ուժի մեջ մտնելուց հետո։ Ցեղասպանության գլխավոր նպատակը հայերի պատմական տարածքների և մշակույթի յուրացումն էր, իսկ վերջինիս անհնարինության դեպքում՝ դրա բոլոր տարրերի ոչնչացումը։
Այս մոտեցումը կարող է ոչ միայն հեռացնել Հայոց ցեղասպանության հարցը քաղաքական շահարկումների ոլորտից, այլև բացել նոր հնարավորություններ՝ իրավական ճանաչում ստանալու և տուժածներին իրենց իրավունքները վերականգնելու համար։
Իմ աշխատանքի մի մասն այս հարցում իրավական օգնություն ցուցաբերելն է։ 2007 թվականից ես համակարգում եմ իրավական գործընթացներ, այդ թվում՝ ԱՄՆ-ում գործող «New York Life Insurance» և «AXA» ապահովագրական ընկերությունների հետ կապված գործերով։ Քանի դեռ մեկնարկային կետը միջազգային ճանաչումն է, իսկ իրավական ակտերը՝ ոչ, միլիոնավոր տուժած հայեր զրկվում են նույնիսկ կորցրած գույքի դիմաց ապահովագրական փոխհատուցում ստանալու հնարավորությունից։