Իրականում Հայաստանի Հանրապետության վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը վերընտրվել է ոչ թե երրորդ, այլ չորրորդ անգամ։ Այս հարցին, որը հաճախ հնչում է լրագրողների շրջանակում, ես պետք է տամ ավելի մանրամասն բացատրություն։
Իշխանության գալու հաջորդականությունը հետևյալն է․ 2018 թվականին, 2019 թվականին, 2021 թվականին (արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններից հետո) և, վերջապես, 2026 թվականին։
Հաճախ առաջանում են հարցեր, թե ինչու է այս իրավիճակը տարբերվում 2018 թվականին Հայաստանի երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանի դեպքից։ Գործնականում այս երկու իրադարձությունների միջև եղած հիմնական տարբերությունը կառավարման համակարգի բնույթն է։
Սերժ Սարգսյանը 2018 թվականին հայտարարեց, որ մտադիր է փոխել սահմանադրությունը՝ շրջանցելով նախագահի պաշտոնը երեք անգամ զբաղեցնելու արգելքը։ Նա փոխեց սահմանադրությունը, որպեսզի կարողանա շարունակել իշխանությունը։
Մեր դեպքում, սակայն, իրավիճակը բոլորովին այլ է։ Հայաստանը խորհրդարանական պետություն է։ Այս համակարգում իշխանությունը կենտրոնացած է խորհրդարանի վրա, և որևէ սահմանափակում չկա, թե որքան ժամանակ կարելի է մնալ իշխանության գլխին։ Իշխանության ղեկը վերցնելու իրավունքը ոչ միայն ինքն է ստանում, այլև «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը, որը ունի խորհրդարանում մեծամասնություն։
Այսպիսով, ի տարբերություն նախագահական համակարգի, որտեղ նախագահը ունի ավելի մեծ լիազորություններ, խորհրդարանական համակարգում իշխանությունը բաշխված է, և իշխանության գալու հաջորդականությունը պայմանավորված է ընտրողների կամքով։
Ինչ վերաբերում է ընդդիմության մանդատների վերցնելուն, ես չեմ տեսնում որևէ խնդիր։ Ընդդիմությունը պետք է իրավապահ մարմինների հետ լուծի իր հարցերը։ Ինչևէ, մենք ոչ մի խնդիր չունենք։ Ուզում են՝ թող վերցնեն, չեն ուզում՝ թող չվերցնեն։ Ի վերջո, խորհրդարանի աշխատանքը պետք է շարունակվի։
Այս ամենը վկայում է այն մասին, որ մեր երկրում իշխանությունը լեգիտիմ է, և ընտրությունների արդյունքները հարգվում են։