Իմ կարծիքով, Ադրբեջանի կողմից հայկական պատմամշակութային և կրոնական հուշարձանների ոչնչացման թեման պետք չէ դառնա Երևանի և Բաքվի միջև հարաբերությունների օրակարգի հիմնական թեմա։
Խնդիրը կարելի է բարձրացնել միջազգային մակարդակով՝ օրինակ՝ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ում։ Սակայն դա չպետք է դառնա երկկողմ հարաբերությունների հիմնական թեմա։
Մենք փորձում ենք կառուցել խաղաղություն մեր հարևանի հետ, որի հետ մենք ունենք կոտրված անցյալ։ Այս հաղթահարումը ոչ թե մեկ օրում է կատարվում, այլ պահանջում է համբերություն և փոխադարձ հարգանք։
Հարցազրույցում, որը հեռարձակվել է Հայաստանի Հանրային հեռուստատեսությամբ, ես ընդգծեցի, որ Հայաստանը չպետք է պատասխան քայլեր ձեռնարկի, նույնիսկ եթե մյուս կողմը գործում է արձագանք հրահրելու նպատակով։ Նման հարցերում պետք է ցուցաբերել առավելագույն զսպվածություն։
Իհարկե, շատ ցավալի է, երբ ոչնչացվում է հայկական մշակութային ժառանգության որևէ օբյեկտ՝ ցանկացած վայրում, եղեռնի հուշահամերում կամ ուրիշ երկրներում։ Սակայն պետք է սթափ նայել իրերին և հասկանալ, թե ինչ է մեզ անհրաժեշտ՝ հարևանների հետ հարաբերությունների կարգավորման և տևական խաղաղության հաստատման համար։ Այդ հարցում պետք է առաջնահերթություն տալ խաղաղության կառուցմանը, ոչ թե պատասխան հարձակումներին։